Herb i flaga gminy

Tarcza herbowa została podzielona na dwa pionowe pola w kolorze czerwonym i zielonym. Na tle tych pól widnieje złota (żółta) korona, która jest symbolem dawnej królewszczyzny.

Na tle czerwonego pola został umieszczony srebrny (biały) gryf. Gryf na czerwonym polu to herb Studzieńskich (Grzegorz Studzieński uważany jest za właściwego założyciela Pysznicy w oparciu o królewski przywilej lokacyjny). Wprawdzie przywilej lokacyjny wystawiony został przez króla Zygmunta Augusta w 1558 r. Serafinowi Dobonieckiemu, jednak po 9 latach usunięto go z sołectwa. Nowym sołtysem został szlachcic Grzegorz Studzieński, który przeprowadził nową lokację wsi (w korzystnym miejscu, na skrzyżowaniu dróg lokalnych z zachodu na wschód i z południa na północ) oraz postarał się u króla o przywilej na budowę kościoła. Właściwa polityka gospodarcza Studzieńskiego doprowadziła do rozwoju nowej Pysznicy.

Zielone pole nawiązuje do lesistości gminy, a także do dawnej świetności Puszczy Sandomierskiej. Park krajobrazowy, na terenie którego leżą wszystkie miejscowości gminy, a w szczególności rezerwat „Jastkowice” są tego dowodem.

Na tle zielonego pola umieszczone zostały symbole w kolorze czerni: chochla do pobierania próbek surówki oraz szczypce kowalskie. Elementy te nawiązują do XVI-wiecznych tradycji hutniczych na tych terenach.

Na terenie obecnej Gminy Pysznica mocno zakorzenione są tradycje hutnicze, które sięgają XVI wieku. Rudę wytapiano z limonitu, czyli rudy darniowej, zwanej także błotną, która zawierała od 18% do 40% żelaza. Już w 1515 i w 1523 roku król Zygmunt Stary wydał przywilej wytapiania rudy w Rudzie Jastkowskiej na rzecz Piotra – rudnika z Jastkowic. Był to zaczątek niewielkiej huty i kaźni produkującej wyroby żelazne przez około 250 lat aż do 1763 roku. Następna rudnica powstała w Studzieńcu około 1602 roku. Obydwie rudnice stanowiły własność królewską.

Print Friendly, PDF & Email